Europejski System Walutowy i ECU

Inicjatywa utworzenia Europejskiego Systemu Walutowego

Kolejną inicjatywą, zmierzającą do powstania wspólnej waluty było w 1979 roku powołanie Europejskiego Systemu Walutowego z inicjatywy Brytyjczyka Roya Jenkinsa. Pomysł Jenkinsa popierali: ówczesny prezydent Francji Valery Giscard d'Estaing i kanclerz Niemiec Helmut Schmidt. ESW wprowadzał zasady stabilizowania kursów walut (ERM - Mechanizm Kursów Walutowych) i finansowania deficytów płatniczych EWG.

Zasady funkcjonowania ESW

Początkowo przyjęto, że wahania kursów rynkowych nie mogą przekraczać +/-2,25 proc. kursów podstawowych (wyjątek: Wielka Brytania, Hiszpania, Włochy, dla których kurs ustalono na +/-6 proc). Oznaczało to, że gdy któraś z walut osiąga wobec innej dolny lub górny pułap, banki innych krajów sprzedają wówczas walutę, na którą istnieje największy popyt i skupują walutę zagrożoną. Jednym z instrumentów regulowania kursów są też stopy procentowe, ustalane przez banki. W pierwszych latach istnienia systemu parytety modyfikowano z początku co 7 miesięcy, następnie co 18 miesięcy.


Najważniejszym elementem Europejskiego Systemu Walutowego stała się ECU- Europejska Jednostka Monetarna. Skrót ECU przypomina nazwę monety francuskiej, bitej pierwotnie w złocie, potem w srebrze (1266-1270). Od czasu Ludwika XIII monety były rozpowszechnione także w innych krajach jako talar francuski.

Europejski System Walutowy i ECU

Inicjatywa utworzenia Europejskiego Systemu Walutowego

Kolejną inicjatywą, zmierzającą do powstania wspólnej waluty było w 1979 roku powołanie Europejskiego Systemu Walutowego z inicjatywy Brytyjczyka Roya Jenkinsa. Pomysł Jenkinsa popierali: ówczesny prezydent Francji Valery Giscard d'Estaing i kanclerz Niemiec Helmut Schmidt. ESW wprowadzał zasady stabilizowania kursów walut (ERM - Mechanizm Kursów Walutowych) i finansowania deficytów płatniczych EWG.


Zasady funkcjonowania ESW

Początkowo przyjęto, że wahania kursów rynkowych nie mogą przekraczać +/-2,25 proc. kursów podstawowych (wyjątek: Wielka Brytania, Hiszpania, Włochy, dla których kurs ustalono na +/-6 proc). Oznaczało to, że gdy któraś z walut osiąga wobec innej dolny lub górny pułap, banki innych krajów sprzedają wówczas walutę, na którą istnieje największy popyt i skupują walutę zagrożoną. Jednym z instrumentów regulowania kursów są też stopy procentowe, ustalane przez banki. W pierwszych latach istnienia systemu parytety modyfikowano z początku co 7 miesięcy, następnie co 18 miesięcy.


Najważniejszym elementem Europejskiego Systemu Walutowego stała się ECU- Europejska Jednostka Monetarna. Skrót ECU przypomina nazwę monety francuskiej, bitej pierwotnie w złocie, potem w srebrze (1266-1270). Od czasu Ludwika XIII monety były rozpowszechnione także w innych krajach jako talar francuski.

Pakt na rzecz Stabilizacji i Wzrostu

Na szczycie w Amsterdamie w 1997 roku przyjęto Pakt na rzecz Stabilizacji i Wzrostu, zobowiązujący państwa członkowskie UE do utrzymania deficytu budżetowego na poziomie 3 proc. PKB. Przyjęto także nowy mechanizm kursowy ERM2 (zastępujący Mechanizm Kursów walutowych z 1979 roku). Przedział wahań wobec euro wynosi +/-15 proc. i jest punktem odniesienia dla państw UE, które nie wprowadziły wspólnej waluty oraz dla państw kandydujących.