W oparciu o propozycje zgłoszone w raporcie Delorsa, w 1992 roku podpisany został w Maastricht traktat o Unii Europejskiej. Uwzględniał on reformę polityczną i ekonomiczną - dał podstawę prawną do ustanowienia instytucji, koniecznych do stworzenia Unii Gospodarczo-Walutowej, jak np. Europejski System Banków Centralnych. Traktat zarysował ostateczny plan przejścia do Unii Gospodarczo-Walutowej i wprowadzenia wspólnej waluty w 1999 roku.
 

W Maastricht zdecydowano też, że II etap UGW rozpocznie się na początku roku 1994. Przewidywano dalszą integrację polityki państw członkowskich, stworzenie podstaw do funkcjonowania Europejskiego Banku Centralnego i do zakwalifikowania do II etapu jak największej liczby państw.
Jednak w 1992 roku w obliczu wysokich kosztów zjednoczenia Niemiec i zachwiania się koniunktury gospodarczej, we wrześniu funt brytyjski i lir włoski były zmuszone do opuszczenia ERM, kilka miesięcy później zdewaluowane zostały również: funt irlandzki, escudo portugalskie i peseta hiszpańska.
W sierpniu 1993 roku poszerzono limit wahań do +/-15 proc.
 

Traktat z Maastricht określił kryteria konwergencji (zbieżności), które muszą spełnić państwa pragnące przystąpić do Unii Gospodarczej i Walutowej:
 

- Deficyt budżetowy: nie przekracza 3 proc. PKB, chyba, że przekroczenie jest niewielkie i przejściowe
-Dług Publiczny: Nie przekracza 60 proc. PKB
- Inflacja: Nie przekracza o więcej niż 1,5 punktu procentowego poziomu trzech krajów o najniższej inflacji
- Dochód z obligacji: Stopa od długoterminowych obligacji rządowych nie przekracza o więcej niż 2 punkty procentowe poziomu z trzech krajów o najniższej inflacji
- Kurs walutowy: musi, bez dużych napięć, mieścić się w zakresie normalnych wahań ERM przez dwa ostatnie lata